Een belangrijke troef van de Fitjamyrihoeve was Borker(tje). Een klein en naar mijn overtuiging lichtelijk gestoord en dus onverkoopbaar paardje dat als een soort muurbloempje bij de inventaris was gaan horen. Borkertje bokte namelijk met groot enthousiasme en bovendien zeer deskundig. Als er een nieuw lid van de zomerleiding moest worden getest, mocht hij of zij altijd even op Borkertje rijden. In de bak uiteraard want we waren ook geen onmensen. Janneke, Arnold, Marja en Marius hebben heel wat keren in het zand gelegen alvorens ze Borketje eronder kregen, maar iedereen moest zelf zijn overwinning bevechten.
Ik was niet uitgerust met voldoende doodsverachting en ook de rijkunstige kwaliteit ontbrak me. Bovendien hoorde ik niet bij de vaste kampleiding maar was ik slechts een beunende buurman. Ik had dus wel drie goede uitvluchten. Mij kregen ze er in elk geval niet op. Nee, dank je wel.
Bij Borkertje moest je altijd waakzaam blijven.Zelfs Arnold Faber, die bijna als enige Borkertje echt aan kon, kwam daar achter toen hij tijdens een buitenrit de vraag kreeg hoe je Borkertje met grote mate van zekerheid tot bokken kon brengen.“Nou”, zei Arnold bereidwillig, ”dan trek je even aan zijn staartriem, kijk zo....” Borkertje bokte geheel volgens plan (daar was Arnold nog wel op voorbereid) maar dat deed de singel en de al behoorlijk bejaarde staartriem knappen en de singel zat ook niet zo strak, zodat Arnold met het zadel tussen de knieën en de teugel nog in de hand in het zand terecht kwam. Bulderend gelach alom. Borkertje liep niet eens weg, maar bleef belangstellend kijken naar wat hij had aangericht.
De volgende dag was het zondag en maakten we een gezelligheidsritje met een paar ervaren, maar ook enkele beginnende ruiters. Na een stukje draven en tölten was het tijd voor wat paardenpraat toen iemand aan Arnold vroeg wat er gisteren toch gebeurd was. “Nou” zei Arnold, “ik reikte naar achteren om de staartriem te pakken...” verder kwam hij niet want Borkertje bokte weer als een gek en weer knapte de singel en de staartriem. En weer zat Arnold met zadel en al op de zandweg. Er viel een diepe stilte. Arnold zat op de grond en keek een beetje schaapachtig. “Nou zo dus”, sloot hij zijn demonstratie af. De daarop volgende stilte werd doorbroken door een binnensmonds gehinnik en vervolgens proestte iedereen het uit.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten